Ateşli bir sitemle yükselen o yakarış, aslında günümüz insanının en derin yarasına parmak basıyor: Hiçbir şeyle doymayan, şükürsüzlükle beslenen ve her an kendini kurban ilan eden bir ruh hâli. Herkesin en mağdur, en dertli olma yarışına girdiği bu garip çağda; insanın kendi cennetini kendi hırslarıyla cehenneme çevirmesine şahit oluyoruz.
Tarih sahnesinde güç kazanan topluluklar ve imparatorluklar, ahlaki sınırları kaybettiğinde genellikle benzer yozlaşma evrelerinden geçer:
Toplumlar, tıpkı köklü ağaçlar gibidir. Yaprakları mevsimlere göre değişse de onları ayakta tutan şey, toprağın derinliklerindeki kökleridir. Türk milleti de tarihi boyunca fırtınalara göğüs germiş, zaman zaman rüzgarın etkisiyle sarsılmış; ancak her defasında asli kimliğine, yani milli ve manevi kodlarına sığınarak yeniden ayağa kalkmasını bilmiştir.
Bugün, dönemsel yozlaşmaların ve dış tesirlerin yarattığı bulanıklığın dağılmaya başladığı, toplumun kendi öz değerleriyle yeniden kucaklaştığı tarihi bir eşikteyiz. Tarihten süzülüp gelen yardımlaşma bilinci, adalet duygusu, aile kurumuna verilen kutsallık ve bağımsızlık sevdası; nesiller arası bir bağ olarak yeniden güçlenmektedir. Bu değişim, sadece geçmişe duyulan bir özlem değil; aksine geleceği kendi kimliğimizle inşa etme iradesidir.
Milli şuurun uyanması ve manevi değerlerin gündelik yaşamda daha sağlam bir zemine oturması, milletimizin "aslına rücu etme" sürecinin en somut göstergesidir. Kendi tarihinden utanan değil, onunla barışan; batı merkezli paradigmaların yerine kendi medeniyet değerlerini koyan bir anlayış yükselmektedir.
Unutulmamalıdır ki bir milletin en büyük sığınağı, kendi ruh köküdür. Kendi kodlarına dönen, milli ve manevi mirasını çağın gerekleriyle harmanlayan Türk milleti; hem kendi geleceğini teminat altına almakta hem de medeniyet yürüyüşünde hak ettiği yeri yeniden almaktadır. Ashabı, tarihi ve özü sağlam olanın; yarınları da aydınlık olacaktır.
HDG
