Ateşli bir sitemle yükselen o yakarış, aslında günümüz insanının en derin yarasına parmak basıyor: Hiçbir şeyle doymayan, şükürsüzlükle beslenen ve her an kendini kurban ilan eden bir ruh hâli. Herkesin en mağdur, en dertli olma yarışına girdiği bu garip çağda; insanın kendi cennetini kendi hırslarıyla cehenneme çevirmesine şahit oluyoruz.
Bitmeyen Çölün Kanaat Pınarı: İnsan Neden Şükrü Unuttu?
Gözlerin hep yukarıya, kulakların hep başkalarının şatafatlı hayatlarına dikildiği bir çağda yaşıyoruz. Ekranlardan sızan sahte mükemmellikler, kalplerdeki sükûneti emen gizli birer girdaba dönüştü. "Benim neyim eksik?" sorusu, insanlığı yavaş yavaş yutarken, feryatlar da çığ gibi büyüyor: “Herkes dertli, herkes dünyanın en mazlum insanı…”
Peki, gerçekten öyle mi? Yoksa insanoğlu, elindeki elmasları görmezden gelip başkasının avucundaki cama mı sevdalandı?
Kanaat: Ruhun En Büyük Zenginliği
Sermayesini dünya hırsına yatıran her insan, ne kadar çok kazanırsa kazansın, ruhunda derin bir yoksulluk hisseder. Oysa Fahr-i Kâinat Efendimiz (s.a.v.), kalbin zenginliğini şu muazzam ölçüyle tarif etmiştir:
"Zenginlik, malın çokluğu değildir; asıl zenginlik gönül zenginliğidir." (Buhârî, Rikâk 15)
Kanaat; pasif bir kabulleniş veya çaresizlik değil, aksine ruhun özgürleşmesidir. Kanaatkar insan; başkasının varlığıyla eksilmeyen, elindekiyle şımarmayan ve yoklukla yıkılmayan kimsedir. Hz. Ali (k.v.)’nin dediği gibi: "Kanaat, tükenmez bir hazinedir." İnsan ne zaman ki hırsının esaretinden kurtulup elindekine hürmet eder, işte o zaman kainatın en zengin insanı haline gelir.
Senin Sıradan Bir Günün, Bir Başkasının Hayalidir
Şikâyet tarlasını sürmekten, şükür fidanlarını dikmeye vakit bulamayan insan, kendi cennetinde körleşir. Soluk alıp verdiğimiz bir ciğer, sığınabileceğimiz bir çatı, sıcacık bir bardak çay ya da sabah sağlıkla uyanabilmek... Bugün dudak büktüğümüz, kanıksadığımız ve şikâyet ettiğimiz pek çok nimet; savaşların, hastalıkların, açlığın ve yalnızlığın gölgesindeki milyonlarca insan için ulaşılması imkânsız bir hayaldir.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.), bakış açımızı tazeleyecek o altın düsturu şöyle beyan eder:
"Hayat şartları sizinkinden daha aşağıda olanlara bakınız; sizden daha iyi olanlara bakmayınız. Bu, Allah’ın üzerinizdeki nimetini hor görmemeniz için daha uygundur." (Müslim, Zühd 9)
Bakış yönümüzü değiştirdiğimizde, aslında felaket zannettiğimiz şeylerin sadece kurgusal birer kuruntu; elimizdekilerin ise hesapsız birer ikram olduğunu idrak ederiz.
Mazlumlar Yarışından Sevgi ve Saygı İklimine
Gönülleri karartan bu "tükenmişlik modu", insanı sadece Allah'tan değil, kardeşinden de uzaklaştırır. Herkesin kendini "en mağdur" ilan ettiği bir toplumda empatiden, sevgiden ve saygıdan söz edilemez. Çünkü mağduriyet yarışındaki bir kalbin başkasına merhamet besleyecek yeri kalmamıştır.
Oysa İslam, insanı yaşatmaya, hayattan lezzet almaya ve yeryüzünü tebessümle güzelleştirmeye çağırır. Yaşamak; sadece nefes alıp vermek değil, Allah’ın sunduğu bu eşsiz hayat sahnesini sevgiyle, hürmetle ve neşeyle idrak etmektir. Bir tebessümü sadaka sayan bir medeniyetin evlatları olarak; şikâyeti bitirmeli, birbirimize hürmetle bakmalı ve hayatın her anından helal bir lezzet almayı öğrenmeliyiz.
Sözün Özü
Gönül bahçemizi şikâyet ayrık otlarıyla doldurmak yerine; şükür, kanaat ve sevgi tohumları ekme zamanı gelmedi mi?
Eğer bugün evinde güvenle uyuyabiliyor, bir parça ekmeği huzurla yiyebiliyor ve sevdiklerinin yüzüne bakabiliyorsan; sen zaten dünyanın en şanslı insanlarından birisin. Mazlumluk yarışını bırakıp, şükür kervanına katılmak; hem ruhumuzu hem de dünyamızı yeniden iyileştirecek tek reçetedir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder